ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ: ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΗΣ

Και δεν είναι μόνο αυτή καθαυτή η πράξη, η κακοποίηση, το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται στο μετά.

Στις εικόνες που θα στοιχειώσουν για μια ζωή ένα κακοποιημένο σεξουαλικά παιδάκι. Ακόμη και όταν θα έχει μεγαλώσει. Διαβάστε τι έγραψε μια γυναίκα που θα πέθαινε, προς τον αδερφό της που για χρόνια την κακοποιούσε σεξουαλικά.

« Αγαπητέ αδελφέ

 Χρειάστηκε να περάσουν 4 χρόνια μέχρι να αποφασίσω να σου γράψω αυτό το γράμμα. Τέσσερα χρόνια από την ημέρα που έμαθα ότι πεθαίνω από καρκίνο. Πέρασα στο οικογενειακό μας σπίτι 7.383 ημέρες από τότε που γεννήθηκα και τις 3.000 από αυτές σε φανταζόμουν πάντα σαν τέρας. Ήσουν το τέρας που διέλυσε την αθωότητα μου, τα παιδικά μου γέλια, ήσουν το τέρας που δεν με άφηνε να κοιμηθώ ήσυχη τα βράδια.

 Θυμάσαι πως ξεκίνησαν όλα; Εσύ μεγαλύτερος με φώναξες ένα βράδυ που κοιμόντουσαν οι γονείς μας, κάτω από την κουβέρτα για να μου φτιάξεις ένα κάστρο που θα με προστάτευε από τα τέρατα της νύχτας. Έτσι μου είπες. Τελικά το μοναδικό τέρας ήσουν εσύ. Σταδιακά το παιχνίδι σου έγινε όλο και πιο περίπλοκο και το κάστρο σου κατάντησε η φυλακή μου. Θυμάσαι τι μου απάντησες όταν σου είπα- παιδάκι ακόμη- τι πας να κάνεις; Μου απάντησες με ένα «σσσσσσστ».

 Μετά από 1090 ημέρες από το παιχνιδάκι σου, είχα φτάσει πια στην ηλικία των 11. Ήθελα να μιλήσω στους φίλους μου για εκείνα που μου κάνεις, ήθελα να τα πω στους γονείς μας. Ντρεπόμουν, φοβόμουν. Με είχες κάνει να πιστέψω ότι έφταιγα εγώ και ότι θα κατηγορούσαν εμένα. Τα βράδια καθόμουν ξύπνια μέσα στην ντουλάπα με τα πόδια μαζεμένα στο στήθος μου και περίμενα πότε θα ξημερώσει για να κοιμηθώ. Σε φοβόμουν. Ήμουν μόλις 11 χρονών.

 Και μετά το τέρας εμφανίστηκε πάλι. Αυτή τη φορά με έδερνε, μου έσπαγε τα κόκαλα και εγώ έλεγα σε όλους ότι ήμουν μια αδέξια, που όλο έπεφτε και χτυπούσε. Στα 17 μου όταν κατάλαβες ότι θα μιλούσα στους γονείς μας, τους έπεισες και έφυγες από το σπίτι. Ήσουν άλλωστε και μεγαλύτερος μου. Για 3 χρόνια δεν σε είδα ποτέ. Στις οικογενειακές γιορτές πάντα έφευγα από την πόλη. Είχα ηρεμήσει. Μέχρι που μετά από καιρό σε είδα από τύχη, να περιφέρεσαι σε ένα δρόμο στο Σικάγο.

 Σε ακολούθησα. Μου ήταν πολύ εύκολο να σε χτυπήσω από πίσω, να σε χτυπήσω και να σε παρατήσω με το αυτοκίνητο μου. Δυσκολεύτηκα να μην το κάνω. Να μην σε σκοτώσω. Προτίμησα απλά να σε ακολουθήσω εκείνο το απόγευμα να δω που θα πας. Δεν έβλεπα καλά καθώς οδηγούσα. Τα δάκρυα για όσα μου είχε κάνει δεν σταματούσαν από τα μάτια μου.

Από τότε έχω να σε δω πάλι 3 χρόνια. Θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Εξαιτίας σου έζησα. Με όσα άθλια μου έκανες με έκανες μια μαχήτρια. Και τώρα πεθαίνω από καρκίνο, αλλά δεν το βάζω κάτω. Είμαι μια μαχήτρια της ζωής. Η κόλαση που μου χάρισες με έκανε πιο δυνατή. Οι σκοτεινές γωνίες μέσα στην ντουλάπα, οι σκοτεινές νύχτες μέσα στο κουβερτένιο κάστρο σου με έκαναν έναν άλλο άνθρωπο. Δεν με τρομάζει ο θάνατος πλέον.

 Η ζωή μου έχει μειωθεί. Μέρα με την ημέρα οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν. Σου αφήνω τις σκοτεινές γωνίες. Σε αφήνω μέσα στην ενοχή σου εάν έχεις. Να ξέρεις ότι εγώ σε συγχωρώ. Δεν θα μάθεις πότε θα πεθάνω, δεν θέλω να έρθεις να κλάψεις για μένα. Απλά σε συγχωρώ.

 

Η αδελφή σου

Sarah «

αφήστε ένα σχόλιο


9 × = δεκαοκτώ