ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ .

Ποικίλες αντιδράσεις προκάλεσε το άρθρο μου της περασμένης εβδομάδας σχετικά με την τροπολογία περί νομιμοποίησης των παρανόμως λειτουργούντων μέχρι σήμερα νεκροταφείων. Οφείλω κάποιες περαιτέρω διευκρινήσεις για την πλήρη ενημέρωση των φίλων αναγνωστών και αποσαφήνιση των δικών μου απόψεων.

1.Το θέμα ίδρυσης και λειτουργίας ενός νέου νεκροταφείου στην πόλη μας είναι μείζον θέμα και άμεσης προτεραιότητας. Αυτό είναι πανθομολογούμενο και κανείς δεν διαφωνεί.

2. Διαφωνίες υπάρχουν για τον χώρο που θα δημιουργηθεί και με ποιες προϋποθέσεις.

3. Τις προϋποθέσεις ασφαλώς τις προβλέπει ο Νόμος. Βάσει αυτών καθορίζεται ο πιο ενδεδειγμένος χώρος. Αυτά είναι στοιχειώδη ζητήματα κοινής λογικής για κάθε ευνομούμενη χώρα και πρέπει να διέπουν τους χειρισμού της. Δυστυχώς στην χώρα μας αυτά δεν υφίστανται. Πιο συγκεκριμένα, με ευθύνη της πολιτείας όπως απέδειξα σε προηγούμενα άρθρα μου, δεν υφίσταται σκοπίμως ξεκάθαρο νομοθετικό πλαίσιο το οποίο να προβλέπει ποιες είναι οι νόμιμες προϋποθέσεις μιας εκτάσεως γης για να διαμορφωθεί και να λειτουργήσει ως νεκροταφείο. Αντί αυτού του αναγκαίου πλαισίου, η πολιτεία από το 1983 και μετέπειτα, σκόρπισε σε διάφορα νομοθετικά κείμενα πληθώρα διατάξεων απαγόρευσης δημιουργίας νεκροταφείων σε συγκεκριμένους χώρους με διάφορα χαρακτηριστικά. Εάν σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια αφαιρεθούν οι χώροι οπου απαγορεύεται η λειτουργία νεκροταφείου με αυτές τις διατάξεις, δεν απομένει πουθενά σε κανένα Δήμο της χώρας επαρκής χώρος δημιουργίας νόμιμου νεκροταφείου! Το γεγονός αυτό είναι η κύρια αιτία του σημερινού αδιέξοδου προβλήματος.

4. Αυτό δεν προέκυψε τυχαία αλλά προσχεδιασμένα. Έχουν από χρόνια αποφασίσει οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που κυβερνούν την χώρα με την σιωπηρή συναίνεση και της αριστεράς, να επιβληθεί αντί της ταφής η καύση των νεκρών! Γνώριζαν όμως ότι με νόμο ,αυτό δεν μπορούν να το επιβάλλουν. Διότι πέρα από την βέβαιη αντίθεση της εκκλησίας, θα υπήρχε σφοδρή αντίδραση και από την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων σε κάθε νομοθετική απόπειρα υποχρεωτικής επιβολής της καύσης των νεκρών, αντί της ταφής. Γι αυτό μεθοδεύτηκε μέσω του τείχους των παραπάνω ανυπέρβλητων απαγορεύσεων, να συνηθίσουμε στην ιδέα τής καύσης σιγά – σιγά, και να πειθαναγκαστούν οι τοπικές κοινωνίες και οι Δήμοι, να δημιουργήσουν αποτεφρωτήρια καύσης των νεκρών. Καίτοι το νομικό πλαίσιο δημιουργίας, αποτεφρωτηρίων νεκρών είναι απλό και σαφές, εν τούτοις κανένας Δήμος δεν προχώρησε στην δημιουργία αποτεφρωτηριου νεκρων, φοβούμενος τον ‘’αφορισμό’’ των κατά τόπους Μητροπολιτών, παρά την δημόσια ενθάρρυνση πολλών στελεχών και οργανώσεων της Αριστεράς.

5. Έτσι σήμερα 30 χρόνια αφότου ψηφίστηκε ο νόμος 1337 του αείμνηστου Τρίτση (ένθερμος οπαδός της καύσης των νεκρών) και άρχισε έκτοτε η βιομηχανία κατασκευής νομοθετικών απαγορευτικών διατάξεων, αποκλεισμού της μιας κατόπιν της άλλης όλων των δυνατοτήτων δημιουργίας νομίμων νεκροταφείων σε όλη την επικράτεια, τελικά φτάσαμε στο σημερινό κομφούζιο και τραγικό αδιέξοδο. Αφενός προϋφιστάμενα νόμιμα νεκροταφεία από δεκαετίες, κατέστησαν με αυτές τις απαγορευτικές διατάξεις παράνομα, όπως π.χ όλα τα ευρισκόμενα εντός οικιστικών περιοχών, από το Α,Β,Γ νεκροταφείο Αθηνών, μέχρι και το μικρό και παλιό μας νεκροταφείο επί της οδού Παπανδρέου στη Γλυφάδα. Αφετέρου οι τοπικές κοινωνίες και οι Δήμοι, παρέμειναν αμετάπειστοι στην εκδοχή καύσης των νεκρών, παρά τις σκόπιμες και ανυπέρβλητες δυσκολίες και εμπόδια που θέσπισε νομοθετικά η επίσημη πολιτεία για την απαγόρευση δημιουργίας νομίμων νεκροταφείων και εξαναγκασμό τους προς την καύση των νεκρών.

6. Μπροστά στο τεράστιο αυτό πρόβλημα όφειλε η πολιτεία σήμερα, να αποδεχθεί την τριαντάχρονη αποτυχία των προσπαθειών της για να αλλάξει την κυρίαρχη αντίληψη της κοινωνίας περί ταφής των νεκρών με την περί καύσης και να αλλάξει ριζικά την πολιτική της. Έπρεπε να ενσκήψει σοβαρά στο πρόβλημα και να δώσει ριζική και οριστική λύση θεσπίζοντας ένα ξεχωριστό και ενιαίο νομοθετικό πλαίσιο (Νόμο ή τουλάχιστον προεδρικό διάταγμα). Στο πλαίσιο αυτό να προβλέπεται και να εξασφαλίζεται η δυνατότητα ελεύθερης επιλογής , είτε ταφής είτε καύσης του σώματος του κάθε νεκρού και ανάλογα να προσδιορίζονται οι προδιαγραφές των καταλλήλων χώρων και εγκαταστάσεων για την αξιοπρεπή ταφή ή καύση του. Η πολιτεία υποχρεούται από διεθνείς συνθήκες και το Σύνταγμα, να παρέχει απρόσκοπτα, ισότιμα, ουδέτερα, χωρίς καμία ιδιαίτερη προτίμηση, τον τρόπο και τα μέσα για την εκπλήρωση της τελευταίας αυτής επιθυμίας και ταυτόχρονα δικαιώματος του κάθε πολίτη, με σαφές, διάφανο και δίκαιο νομοθετικό πλαίσιο είτε πρόκειται περί δικαιώματος ταφής είτε περί καύσεως, ανάλογα της επιθυμίας καθενός.

7. Η σημερινή πολιτεία με τις ενέργειες της φαίνεται ότι επιμένει στην επιβολή της καύσης των νεκρών. Γι αυτό δεν προχώρησε στην έμπρακτη αλλαγή της μέχρι σήμερα πολιτικής της με την θέσπιση ενός νέου νομοθετικού πλαισίου που προανέφερα, καταργώντας το σημερινό ανυπέρβλητο τείχος απαγορεύσεων για την δημιουργία νέων νεκροταφείων και θεσπίζοντας την δίκαιη και ισότιμη μεταχείριση και των δύο εκδοχών (ταφής ή καύσεως)εξασφαλίζοντας ομοιόμορφα και στον ίδιο βαθμό τα νόμιμα μέσα και χώρους που απαιτούνται για κάθε περίπτωση. Με την ψήφιση της τροπολογίας η οποία αφήνει ανέπαφο το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο απαγορεύσεων για την δημιουργία νομίμων νεκροταφείων, η πολιτεία υποδηλώνει ξεκάθαρα την εμμονή της στην χρόνια επιδίωξη της για την προώθηση της καύσης νεκρών με κάθε μέσο και τρόπο .

7. Η τροπολογία ασφαλώς δεν λύνει οριστικά και αμετάκλητα το υπαρκτό πρόβλημα της λειτουργίας των μέχρι σήμερα παράνομων νεκροταφείων. Ίσως να λύσει μόνο το πρόβλημα των εντός οικιστικής ζώνης λειτουργούντων επί χρόνια νεκροταφείων που οι μετά τον νόμο Τρίτση νομοθετικές ρυθμίσεις, τα κατέστησαν παράνομα! Είναι όμως πολύ πιθανόν μόλις νομιμοποιηθεί το πρώτο νεκροταφείο από όσα σήμερα λειτουργούν και βρίσκονται εντός δασικής περιοχής, να προσφύγει κάποιος στην Δικαιοσύνη,επικαλούμενος το άρθρο 24 του Συντάγματος περί προστασίας δασών και να ακυρώσει την νομιμοποίηση αυτή και συνεπώς την ισχύ της τροπολογίας ως αντισυνταγματικής!Αλλά και άμεσα τώρα αν κάποιος προσφύγει κατά της τροπολογίας ως αντισυνταγματικές, ενδέχεται να γίνει αποδεκτή η προσφυγή του από το Συμβούλιο Επικρατείας.

8. Όλα αυτά ασφαλώς η σημερινή κυβέρνηση τα γνωρίζει, αλλά είναι δέσμια, όπως και όλες οι προηγούμενες, ιδίως μετά το 1983 και μετέπειτα ,ενός πλέγματος ισχυρών συμφερόντων σφοδρότατα συγκρουόμενων μεταξύ των που την καθιστούν αδρανή και ανίκανη να επιλύσει ριζικά το θέμα. Συγκρούονται συμφέροντα καταπατητών δασικών εκτάσεων, αδίστακτων κερδοσκόπων αλλαγής χρήσεων γης, συμφερόντων του Δημοσίου (δηλαδή ημών των απλών πολιτών). Επίσης συμφέροντα Τραπεζών που έχουν υπερτιμολογημένα χαρτοφυλάκια με ενέχυρα και υποθηκεύσεις ακινήτων αμφισβητούμενης εγκυρότητας τίτλων, μέσω των οποίων, αετονύχηδες και μη επιχειρηματίες ,πήραν μεγάλα δάνεια και ‘’φέσωσαν’’ τις Τράπεζες. Ειδικής μορφής και πολλαπλά συμφέροντα έχουν επίσης αναπτυχθεί γύρω από όλα τα νεκροταφεία και υπό την αθώα σκέπη της εκκλησίας, κατορθώνουν επι χρόνια να φοροδιαφεύγουν, εκμεταλλευόμενα το καθεστώς της μέχρι σήμερα παράνομης λειτουργίας των νεκροταφείων! Αυτόν τον τομέα οικονομικών δραστηριοτήτων (μαρίδες μπροστά στους άλλους καρχαρίες που προανέφερα ) που φοροδιαφεύγει επί χρόνια , χωρίς ευθύνη ασφαλώς της εκκλησίας, τον εντόπισε η εφορία και το ΣΔΟΕ και θέλει να τους «καλουπώσει». Ίσως να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προώθηση της τροπολογίας αυτής η βούληση για πάταξη της φοροδιαφυγής στον τομέα αυτόν από το Υπουργείο Οικονομικών, που έχει την ‘’πατέντα’’ κατά κόρον να νομοθετεί με τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια, όπως συνέβη και στην συγκεκριμένη περίπτωση.

9. Στο προηγούμενο άρθρο μου εξέθεσα τις απόψεις μου, αφού διάβασα προσεκτικά το κείμενο της τροπολογίας και παρέθεσα τις πιθανές επιπτώσεις που επιφέρει η ψήφιση της τροπολογίας. Τονίζω και πάλι ότι η τροπολογία δεν αφορά τον πραξικοπηματικά δημιουργηθέντα χώρο στο βουνό ο οποίος δεν λειτούργησε ποτέ ως νεκροταφείο, ώστε να μπορεί να υπαχθεί στις ρυθμίσεις,όπως απαιτεί η τροπολογία. Ασφαλώς όμως αφορά το μικρό παλιό νεκροταφείο της πόλης μας που ήταν νόμιμο και με τις διατάξεις του Νόμου Τρίτση θεωρείται σήμερα παράνομο και μπορεί πλέον σίγουρα κατά την άποψη μου να νομιμοποιηθεί. Φανταστείτε όμως, αν τότε που πέθανε η αείμνηστη γιατρός και επί χρόνια Δημοτική σύμβουλος Μαλάμη, δεν έσπευδε ο Δήμαρχος να το ξαναλειτουργήσει(το είχαν κλείσει με ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ τον Σεπτέμβριο 2011) σήμερα αν ήταν κλειστό, θα ήταν πολύ δύσκολο το παλιό νεκροταφείο να νομιμοποιηθεί!

10. Μακάρι ο σημερινός Δήμαρχος να είχε επιλύσει το χρόνιο πρόβλημα του νεκροταφείου. Θα ήμουν από τους πρώτους που θα τον χειροκροτούσα. Άλλωστε προσφέρθηκα στην αρχή της θητείας του να τον βοηθήσω με τις γνώσεις, την εμπειρία μου και ως πρώην Αντιδήμαρχος Οικονομικού για να λυθεί το πρόβλημα, με όρους όμως τυπικής νομιμότητας και κατά την πορεία προώθησης του όλου θέματος βήμα προς βήμα, να εκμεταλλευτούμε κάθε νομική διαδικασία που θα ανοίξουμε ή θα δημιουργήσουμε ως Δήμος, για να εκμαιεύσουμε και να φθάσουμε στην οριστική επίλυση του θέματος. Ο Δήμαρχος όμως με τις γνωστές του ‘’παλληκαριές’’, των κατ’ εξακολούθηση αυθαιρεσιών ωμής παραβίασης της (απαράδεκτης ναι) νομοθεσίας, εξανάγκασε τόσο εμένα, όσο και αρκετούς άλλους, να αποσύρουμε την εθελοντική μας προσφορά βοήθειας γι αυτό το μεγάλο πρόβλημα .

11. Από αρκετούς παρεξηγήθηκε η πρόταση μου για συστράτευση όλων των δημοτικών παρατάξεων για την λειτουργία νέου νεκροταφείου, στην θέση του παλαιού στρατοπέδου της Αεροπορίας που μας δώρισε το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, ακριβώς γι αυτόν τον σκοπό. Τα δεδομένα όπως διαμορφώνονται μετά την ψήφιση της τροπολογίας, μας σπρώχνουν να επανέλθουμε προς αυτή την λύση, όπως εξήγησα στο άρθρο μου και κανείς δεν την αντέκρουσε με επιχειρήματα. Μερικοί αυθαιρετώντας, με κατέταξαν στους κρυφουποστηρικτές προώθησης της οικοπεδοποίησης και επέκτασης της δόμησης στον προστατευόμενο χώρο NATURA του Υμηττού. Μακριά από μένα κάθε τέτοια σκέψη. Οφείλω όμως να διευκρινίσω ότι κάθε δασική έκταση ασφαλώς πρέπει να προστατεύεται και να παραμένει δασική και ως τέτοια όλοι να την απολαμβάνουμε από κοινού και ελεύθερα,αλλά ταυτόχρονα να την διατηρούμε αρμονικά συνδεδεμένη με την ζωή μας, την αναψυχή μας και την ευχαρίστηση μας. Δεν συμμερίζομαι τις απόψεις που θέλουν να βλέπουμε το δάσος σαν «είδος σε γυάλα» ή ‘’μη μου άπτου’’ όπως περίπου οι Ινδοί βλέπουν τις ιερές αγελάδες! Είμαι κάθετα αντίθετος σε κάθε μορφή οργανωμένης δόμησης για οποιαδήποτε ιδιωτική ή δημόσια δραστηριότητα εκμετάλλευσης και προσπορισμό οφέλους, εκτός των ρητά προβλεπομένων από την νομοθεσία για την διατήρηση και προστασία του δάσους και την μεγιστοποίηση των δυνατοτήτων αναψυχής και απόλαυσης της φύσης και του δασικού περιβάλλοντος από όλους μας.

12. Η αρχαιοελληνική παράδοση μας απαιτεί να αποδίδεται κάθε τιμή στους νεκρούς και ο χώρος ταφής τους να επιλέγεται από τους πλέον περίοπτους και σε ξεχωριστή από κάθε άποψη θέση, ωσάν να επρόκειτο εκεί να ζήσουν την μετά θάνατον ζωή τους. Γι αυτό και οι χώροι ταφής των αρχαίων αποκαλούνταν νεκροπόλεις και όχι νεκροταφεία ,όπως συνηθίζεται σήμερα. Γύρω από τους τάφους αρχαίων επιφανών ,κατασκευάστηκαν τεχνικά δάση (αλσύλλια) που έφεραν προς τιμή των το όνομα των. Θυμίζω τον τύμβο του Μαραθώνα τους τάφους των Μυκηνών κλπ. Θεωρώ παρανοϊκή την αντίληψη αποκλεισμού παντελώς της δυνατότητος δημιουργίας νεκροταφείων σε δασώδεις ή δασικές περιοχές που δυστυχώς πέρασε και παγιώθηκε στην νομοθεσία μας!. Η ύπαρξη ενός νεκροταφείου σε μία δασική περιοχή δεν υπονομεύει την έννοια του δάσους και του δασικού περιβάλλοντος. Αντίθετα κάτω από συγκεκριμένες προδιαγραφές που πρέπει να τηρούνται,την αναδεικνύει, την προστατεύει και την αναζωογονεί!!. Η δημιουργία ενός νεκροταφείου μέσα σε ένα επίπεδο προσπελάσιμο ξέφωτο του δάσους, βεβαίως πάλι υπό συγκεκριμένες προδιαγραφές, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί δόμηση ή οικιστική παρέμβαση κατά το γράμμα ή την ερμηνεία της νομοθεσίας μας περί προστασίας των δασών.

13. Συνεκτιμώμενα όλα τα προαναφερθέντα υπό το τετελεσμένο γεγονός της ψηφισμένης τροπολογίας, οδηγούν ως μόνη ρεαλιστική και συμφέρουσα για τον Δήμο λύση του προβλήματος, να επανέλθουμε στον χώρο που μας δώρισε το ΥΕΘΑ αποκλειστικά για την δημιουργία νεκροταφείου,οπως έγραψα στο προηγούμενο άρθρο μου. Οφείλω να αιτιολογήσω περισσότερο την άποψή μου. Ως πρώην στρατόπεδο της Αεροπορίας επί πενήντα χρόνια, διέθετε εγκαταστάσεις στρατωνισμού οπλιτών, οι οποίες ανακαινιζόμενες μπορούν με αλλαγή χρήσεως αυτών, να θεωρηθούν ότι καλύπτουν τις βοηθητικές εγκαταστάσεις λειτουργίας ενός νέου νεκροταφείου. Αυταπόδεικτα δεν θα απαιτηθεί η κοπή δέντρων, λόγω της προηγούμενης χρήσης ως στρατοπέδου. Παράλληλα η διαμορφωμένη γεωμορφία ενός στρατοπέδου είναι παρόμοια με την απαιτούμενη σε ένα νεκροταφείο,συνεπώς δεν χρειάζονται πρόσθετες παρεμβάσεις και παρακάμπονται έτσι πιθανές γραφειοκρατικές καθυστερήσεις διαδικασιών. Η βούληση του δωρεοδόχου (ΥΕΘΑ- Δημόσιο) προς τον Δήμο εκφράστηκε εμπράκτως προ της ψηφίσεως της τροπολογίας, για τη αποκλειστική χρήση και καταλληλότητα του χώρου ως νεκροταφείου. Η ορθή επαναδιατύπωση μέσω μιας κοινής υπουργικής αποφάσεως αυτής της βουλήσεως ή καλύτερα μέσω μιας ειδικής ερμηνευτικής τροπολογίας με επίκληση και της ψηφισμένης τροπολογίας, θα μπορούσε γρήγορα να λύσει οριστικά το πρόβλημα. Φυσικά απαιτείται η στήριξη όλων των Δημοτικών παρατάξεων. Δυστυχώς δεν διαφαίνεται τέτοια σύγκλιση απόψεων, τουλάχιστον προεκλογικά. Κάποιοι βλέπουν την λύση μέσα στο αεροδρόμιο του Ελληνικού,οπου επίσης βλέπουν ως λύση και για το πρόβλημα της μεταφόρτωσης των σκουπιδιών!!Τι θα πρωτοχωρέσει εκεί μέσα, όταν η κυβέρνηση καίγεται να αποκομίσει όσο το δυνατόν περισσότερα από υποψήφιους επενδυτές! Κάποιοι άλλοι ζητούν να δημιουργηθεί διαδημοτικό νεκροταφείο, ή να επεκταθεί το υφιστάμενο νεκροταφείο γειτονικού Δήμου για να καλύψει και τις ανάγκες της πόλης μας, το οποίο όμως και αυτό έχει ανάγκη νομιμοποίησης σύμφωνα με την τροπολογία!Αυτές οι απόψεις δείχνουν μικροψυχιά και έλλειψη σοβαρότητας. Με λύπη διαπιστώνω ο παραταξιακός τους εγωισμός τους τυφλώνει και τους στερεί την δυνατότητα να δώσουν λύση σε ένα οξύ πρόβλημα της πόλης που έπρεπε από χρόνια να έχει λυθεί.

Δημήτρης Καραπάνος

αφήστε ένα σχόλιο


4 × ένα =